Buy American. I am.
By Warren E. Buffett
This is the text of an opinion piece written by Warren Buffett and published in the New York Times on Friday, October 17, 2008
The financial world is a mess, both in the United States and abroad. Its problems, moreover, have been leaking into the general economy, and the leaks are now turning into a gusher. In the near term, unemployment will rise, business activity will falter and headlines will continue to be scary.
So ... I’ve been buying American stocks. This is my personal account I’m talking about, in which I previously owned nothing but United States government bonds. (This description leaves aside my Berkshire Hathaway holdings, which are all committed to philanthropy.) If prices keep looking attractive, my non-Berkshire net worth will soon be 100 percent in United States equities.
Why?
A simple rule dictates my buying: [b]Be fearful when others are greedy, and be greedy when others are fearful.[/b] And most certainly, fear is now widespread, gripping even seasoned investors. To be sure, investors are right to be wary of highly leveraged entities or businesses in weak competitive positions. But fears regarding the long-term prosperity of the nation’s many sound companies make no sense. These businesses will indeed suffer earnings hiccups, as they always have. But most major companies will be setting new profit records 5, 10 and 20 years from now.
Let me be clear on one point: I can’t predict the short-term movements of the stock market. I haven’t the faintest idea as to whether stocks will be higher or lower a month — or a year — from now. What is likely, however, is that the market will move higher, perhaps substantially so, well before either sentiment or the economy turns up. So if you wait for the robins, spring will be over.
A little history here: During the Depression, the Dow hit its low, 41, on July 8, 1932. Economic conditions, though, kept deteriorating until Franklin D. Roosevelt took office in March 1933. By that time, the market had already advanced 30 percent. Or think back to the early days of World War II, when things were going badly for the United States in Europe and the Pacific. The market hit bottom in April 1942, well before Allied fortunes turned. Again, in the early 1980s, the time to buy stocks was when inflation raged and the economy was in the tank. In short, bad news is an investor’s best friend. It lets you buy a slice of America’s future at a marked-down price.
Over the long term, the stock market news will be good. In the 20th century, the United States endured two world wars and other traumatic and expensive military conflicts; the Depression; a dozen or so recessions and financial panics; oil shocks; a flu epidemic; and the resignation of a disgraced president. Yet the Dow rose from 66 to 11,497.
You might think it would have been impossible for an investor to lose money during a century marked by such an extraordinary gain. But some investors did. The hapless ones bought stocks only when they felt comfort in doing so and then proceeded to sell when the headlines made them queasy.
Today people who hold cash equivalents feel comfortable. They shouldn’t. They have opted for a terrible long-term asset, one that pays virtually nothing and is certain to depreciate in value. Indeed, the policies that government will follow in its efforts to alleviate the current crisis will probably prove inflationary and therefore accelerate declines in the real value of cash accounts.
Equities will almost certainly outperform cash over the next decade, probably by a substantial degree. Those investors who cling now to cash are betting they can efficiently time their move away from it later. In waiting for the comfort of good news, they are ignoring Wayne Gretzky’s advice: “I skate to where the puck is going to be, not to where it has been.”
I don’t like to opine on the stock market, and again I emphasize that I have no idea what the market will do in the short term. Nevertheless, I’ll follow the lead of a restaurant that opened in an empty bank building and then advertised: “Put your mouth where your money was.” Today my money and my mouth both say equities.
วันศุกร์ที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2551
วันอังคารที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
WB - INFLATION
BUFFETT PARTNERSHIP, LTD.
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
BUFFETT PARTNERSHIP 1969
BUFFETT PARTNERSHIP, LTD.
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
Buffett Partnership 1969 "Inflation"
BUFFETT PARTNERSHIP, LTD.
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
To My Partners:
May 29th, 1969
About eighteen months ago I wrote to you regarding changed environmental and personal factors causing me to modify our future performance objectives.
The investing environment I discussed at that time (and on which I have commented in various other letters) has generally become more negative and frustrating as time has passed. Maybe I am merely suffering from a lack of mental flexibility. (One observer commenting on security analysts over forty stated: "They know too many things that are no longer true. ")
However, it seems to me that: (1) opportunities for investment that lire open to the analyst who stresses quantitative factors have virtually disappeared, after' rather steadily drying up over the past twenty years; (2) our $100 million of assets further eliminates a large portion of this seemingly barren investment world, since commitments of less than about $3 million cannot have a real impact on our overall performance, and this virtually rules out companies with less than about $100 million of common stock at market value; and (3) a swelling interest in investment performance has created an increasingly short-term oriented and (in my opinion) more speculative market.
The October 9th, 1967 letter s ta t e d that personal considerations were the most important Ia ct or among those causing me to modify our objectives. I expressed a desire to be relieved of the (self-imposed)necessity of focusing 100% on BPL. 1 have flunked this test completely during the last eighteen months.' The letter said: "l hope limited objectives will make for more limited effort. II It hasn't worked out that way. As long as I am " on stage ", publishing a regular record and assuming responsibility for management of what amounts to virtually100%of the net worth of many partners, 1 will never be able to put sustained effort into any non-BP L activity. If I am going to participate publicly,I can't help being competitive. I know I d on"t want to be totallyoccupied with out-pacing an investment rabbit all my life. The only way to slow down is to stop .
Therefore, be fore yearend, I intend to give all limited partners the required formal notice of my intention to retire. There are, of course, a number of tax and legal problems in connection with liquidating the Partnership, but overall, I am concerned with working out a p la n that attains the following
objectives:
1. The most important item is that l have an alternative
regarding money management to suggest to the many partners who do not want to handle this themselves. Some partners, of course, havealternatives of their own in which they have confidence and find quite acceptable. To the others, however, I will not hand over their money with a "good luck". I intend to suggest an alternative money manager to whom I will entrust funds of my relatives and others for whom I have life time financial responsibility. This manager has integrity and ability,and will probably perform as well or better than I would in the future (although nowhere close to what he or I have achieved in the past). He will be available to any partner, so that no minimum size for accounts will cause any of you a problem. I intend, in the future, to keep in general touch with what he is doing, but only on an infrequent basis, with any advice on my part largely limited to a negative type.
2. I want all partners to have the option of receiving cash and
possibly r e a d t ly marketable securities (there w111 probably be only one where this will apply) where I like both the prospects and price but which partners w i Il be able to freely convert to cash if they wish.
3. However, I also want all partners to have the option of
maintaining their proportional interests in our two controlled companies (Diversified Retailing Company. Inc. and Berkshire Hathaway, Inc.) and one other small "restricted" holding. Because these securities will be valued unilaterally by me at fair value, I feel it is essential that, if you wish, you can maintain your proportionate interest at such valuation.
However, these securities are not freely marketable (various
I SEC restrictions apply to "control" stock and non-registered stock) and, will probably be both non-transferable and non-income-producing for a considerable period of time. Therefore, I want you to be able to,go either way in our liquidation - either stick with the restricted securities or take cash equivalent. I strongly like all of the people running our controlled businesses (joined now by the Illinois National Bank and Trust Company of Rockford , Illinois , a $100 million plus, extremely well-run bank, purchased by Berkshire Hathaway earlier this year), and want the relationship to be life-long. I certainly have no desire to sell a good controlled business run by people I like and admire, merely to obtain a fancy price. However specific conditions may cause the sale of one operating unit at some point.
I belive we will have a liquidation program which will accomplish the
above objectives. Our activities in this regard should cause no change
in your tax planning for 1969.
One final objective I would like very much to achieve (but which just
isn't going to happen) is to go out with a bang. I hate to end with a
poor year, but we are going to have one in 1969. My best guess is that at yearend. allowing for a substantial increase in value of controlled companies (against which all partners except me will have the option of taking cash), we will show a break .even result for 1969 before any monthly payments to partners. This will be true even i! the market should advance substantially between now and yearend, since we will not be in any important position which will expose us to much upside potential.
Our experience in workouts this year has been atrocious - during this
period I have felt like the bird that inadvertently new into the middle ora badminton game. We are not alone in such experience, but it came at a time when we were toward the upper limit of what has been our historical range of percentage commitment in this category.
Documenting one's boners is unpleasant business. I find "selective
reporting" even more distasteful. Our poor experience this year is
100% my fault. It did not reflect bad luck, but rather an improper
assessment of a very fast-developing governmental trend. Paradoxic
a 11y, I have long believed the government should have been doing (in terms or the problem attacked - not necessarily the means utilized)
what it finally did - in other words, on an overall ba s is , I believe the
general goal of the activity which has cost us substantial money is
socially desirable and have 80 preached for some time. Nevertheless,
I didn't think it would happen. I never believe in mixing what I think,
should happen (socially) with what I think will happen in making decisions- in this case, we would be some millions better off if I had.
Quite frankly. in spite of any factors set forth on the earlier pages.
I would continue to operate the Partnership in 1970. or even 1971, if
I had some really first class ideas. Not because I want to, but simply
because I would so much rather end with Ii good year than a poor one.However, I just don't see anything available that gives any reasonable hope of delivering such a good yea rand I have no desire to grope around. hoping to "get lucky" with other people's money. 1 am not attuned to this market environment, and I don't want to spoil a decent record by trying to play a game I don't understand just 60 I can go out a hero.
Therefore, we will be liquidating holdings throughout the year, working toward a residual of the controlled companies, the one "investment letter" security, the one marketable security with favorable long-term prospects, and the miscellaneous "stubs", etc. of small total value which will take several years to clean up in the Workout category.
I have written this letter a little early in lieu of the mid-year letter.
Once 1 made a decision, I wanted you to know. I also wanted to be
available in Omaha for a period after you received this letter to clear
up anything that may be confusing in it. In July, I expect to be in
California.
Some of you are going to ask, "What do you plan to do?" I don't have an answer to that question. I do know that when I am 60, I should be attempting to achieve different personal goals than those which had priority at age 20. Therefore, unless 1 now divorce myself from the activity that has consumed virtually all of my time and energies during the first eighteen years of my adult life, I am unlikely to develop activities that will be appropriate to new circumstances in subsequent years.
We will have a letter out in the Fall, probably October, elaborating on
the liquidation procedure, the investment advisor suggestion, etc.
Cordially ,
Warren E. Buffett
WEB/glk
วันเสาร์ที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2551
DCA
DCA
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 2 มิถุนายน 2551
บริษัทที่จะ “ยิ่งใหญ่” ได้นั้น มักจะต้องมีสิ่งที่เรียกว่า Durable Competitive Advantage หรือ “ความได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืน” หรือที่ Value Investor เรียกกันสั้น ๆ ว่า DCA
การได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืนจะทำให้บริษัทสามารถทำกำไรสูงกว่าคู่แข่งในอุตสาหกรรมเดียวกันและสูงกว่าต้นทุนเงินทุนมากกว่าปกติ และสามารถรักษาระดับการทำกำไรอย่างนั้นได้เป็นเวลายาวนานโดยที่คู่แข่งไม่สามารถมาทำลายได้
DCA นั้นมักจะไม่ได้อิงกับฝีมือของผู้บริหารในขณะนั้น ไม่ได้อิงกับการที่บริษัทมีขนาดใหญ่มีส่วนแบ่งทางการตลาดมาก มีผลิตภัณฑ์ที่ดีเยี่ยม หรือมีประสิทธิภาพในการดำเนินงานสูง แต่เป็นเรื่องของโครงสร้างทางธุรกิจของบริษัทที่ทำให้บริษัทได้เปรียบและคู่แข่งไม่สามารถเลียนแบบได้หรือทำได้ก็อาจจะต้องใช้เวลามากอย่างต่ำไม่น้อยกว่า 5-6 ปีหรือเป็น 10 ปีขึ้นไป
วิธีที่จะดูว่าบริษัทมี DCA หรือไม่นั้น ขั้นตอนในการกรองที่ง่ายที่สุดก็อาจจะดูจากผลกำไรของบริษัทว่ามีความสม่ำเสมอและอยู่ในระดับสูงเช่น กำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นสูงกว่า 15% ต่อปีติดต่อกันอย่างน้อย 5 ปีขึ้นไป ยิ่งผลตอบแทนสูงก็ยิ่งแสดงว่าบริษัทอาจจะมี DCA มาก นั่นเป็นการกรองขั้นต้น แต่บริษัทที่จะมี DCA นั้น จะต้องมีคุณสมบัติข้อหนึ่งข้อใดดังต่อไปนี้
ข้อแรก บริษัทอาจจะมีทรัพย์สินที่จับต้องไม่ได้หรือมี Intangible Asset เช่นบริษัทมียี่ห้อที่โดดเด่นที่ลูกค้าต้องการและพร้อมจะจ่ายเงินซื้อในราคาที่สูงกว่ายี่ห้ออื่นหรือเป็นยี่ห้อที่ลูกค้าเลือกที่จะซื้อมากกว่ายี่ห้ออื่น หรือบริษัทอาจจะมีลิขสิทธิ์หรือสัมปทานหรือสัญญาที่คู่แข่งไม่สามารถเข้ามาแข่งได้
ข้อสอง สินค้าหรือบริการของบริษัทอาจจะมีลักษณะที่ทำให้ลูกค้ามีความยากลำบากที่จะเลิกใช้หรือเปลี่ยนผู้ขายหรือให้บริการ พูดง่าย ๆ มีต้นทุนในการที่จะเปลี่ยนหรือมี Switching Cost สูง ซึ่งทำให้บริษัทมีอำนาจในการตั้งราคาขายที่สูงกว่าปกติ
ข้อสาม บริษัทมีเครือข่ายลูกค้าที่ใหญ่กว่าคู่แข่งมากและระบบเครือข่ายนั้นทำให้ลูกค้าได้ประโยชน์มากกว่าเครือข่ายที่เล็กกว่าหรือที่เรียกกันว่า Network Effect
ข้อสี่และเป็นข้อสุดท้ายก็คือ บริษัทมีข้อได้เปรียบทางด้านต้นทุนการผลิตหรือการให้บริการที่เกิดจากกระบวนการผลิตหรือให้บริการ หรือต้นทุนที่ต่ำกว่าเนื่องจากทำเลที่ตั้ง หรือต้นทุนต่ำเนื่องจากขนาดของธุรกิจ หรือต้นทุนต่ำเนื่องจากทรัพย์สินเฉพาะบางอย่าง ที่ทำให้บริษัทสามารถเสนอสินค้าหรือบริการด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่าคู่แข่ง เรียกว่าบริษัทมี Cost Advantage ที่เกิดจากโครงสร้างของธุรกิจแต่ไม่ได้เกิดจากประสิทธิภาพหรือฝีมือในการควบคุมต้นทุนของผู้บริหาร
ลองมาดูรายละเอียดและตัวอย่างของ DCA ในแต่ละกลุ่มว่าเป็นอย่างไร เรื่องของยี่ห้อนั้น ไม่ได้หมายความว่าเป็นยี่ห้อดังแล้วจะต้องมี DCA สินค้าหลายชนิดมียี่ห้อที่คนรู้จักมากมายแต่ถ้าลูกค้าไม่พร้อมที่จะจ่ายเงินซื้อในราคาที่แพงกว่าหรือมักจะต้องเลือกซื้อแล้วก็ไม่ถือว่าบริษัทมี DCA ตัวอย่างเช่น น้ำดื่มนั้นเป็นสินค้าที่ไม่มี DCA เพราะจะไม่สามารถตั้งราคาขายสูงกว่าคู่แข่งและคนก็มักจะไม่ติดยี่ห้อว่าจะต้องซื้อยี่ห้อไหนเป็นการเฉพาะ แต่อย่างในกรณีของนาฬิกาโรเล็กซ์หรือกระเป๋าหลุยวิตตอง แบบนี้ต้องถือว่ามี DCA เพราะคนที่ซื้อนั้นมักเจาะจงเฉพาะตัวสินค้าแม้ว่าราคาจะสูงกว่าคู่แข่งอื่น บริษัทในตลาดหุ้นไทยที่มียี่ห้อโดดเด่นจริง ๆ และถือเป็นบริษัทที่มี DCA นั้นน่าจะมีไม่มาก แต่บริษัทที่มีสัมปทานหรือมีสัญญากับหน่วยงานรัฐดูเหมือนจะมีพอสมควร แต่บริษัทเหล่านี้จำนวนมากก็ถูกจำกัดอำนาจในการตั้งราคา ดังนั้น การพิจารณาเรื่อง DCA อันเนื่องจากทรัพย์สินที่ไม่มีตัวตนจึงต้องดูเป็นราย ๆ ไป
ต้นทุนในการเปลี่ยนผู้ขายหรือให้บริการหรือ Switching Cost นั้น บ่อยครั้งไม่ใช่เรื่องของเม็ดเงิน ตัวอย่างเช่น กิจการโรงพยาบาลนั้น โดยทั่ว ๆ ไปคนไข้ก็มักจะไม่อยากเปลี่ยนโรงพยาบาลแม้ว่าจะได้รับการเสนอบริการในราคาที่ต่ำกว่า เหตุผลก็เพราะคนไข้มักจะติดหมอเนื่องจากมีประวัติการรักษากับโรงพยาบาลอยู่แล้ว คนที่ใช้โทรศัพท์มือถือส่วนใหญ่มักจะไม่อยากเปลี่ยนผู้ให้บริการแม้ว่าจะได้รับการเสนอโปรโมชั่นที่ถูกกว่า เหตุผลก็เพราะถ้าเปลี่ยนแล้วเขาต้องเปลี่ยนหมายเลขซึ่งอาจจะทำให้เขาขาดการติดต่อจากคนที่เคยติดต่อด้วย ดังนั้น บริษัทที่มีลูกค้าที่มี Switching Cost สูงก็มักจะสามารถตั้งราคาสินค้าหรือบริการของตนเองได้สูงกว่าคู่แข่ง จะสูงกว่าเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับต้นทุนของลูกค้าในการที่จะเปลี่ยนผู้ขายหรือผู้ให้บริการ
Network Effect นั้น เป็นเรื่องที่มักจะเกิดขึ้นในธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับอินเตอร์เน็ต เช่นในกรณีของเวบที่ขายบริการการประมูลผ่านอินเตอร์เน็ต ในกรณีแบบนี้ เวบที่มีคนใช้บริการมากก็จะดึงดูดให้คนอยากเข้ามาใช้บริการเพราะเขาจะสามารถขายหรือซื้อสินค้าได้ในราคาที่ดีที่สุด ดังนั้น ในกรณีแบบนี้ผู้ที่มีเครือข่ายหรือ Network มากกว่าก็จะยิ่งได้ลูกค้ามากขึ้นและคนที่มีเครือข่ายน้อยก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ และจะแข่งขันได้ยาก ในตลาดหุ้นไทยนั้น บริษัทที่มี DCA เนื่องจาก Network Effect ดูเหมือนจะมีน้อยหรืออาจจะไม่มีเลย
ความได้เปรียบในด้านของต้นทุนน่าจะเป็น DCA ที่มีมากที่สุดในตลาดหุ้นไทย ขนาดของธุรกิจดูเหมือนจะเป็นตัวที่ทำให้ต้นทุนของบริษัทที่ใหญ่กว่ามีต้นทุนที่ต่ำกว่าบริษัทที่เล็กกว่า แต่การที่จะเป็น DCA นั้นผมคิดว่าต้นทุนอาจจะต้องต่ำกว่าพอควรและคู่แข่งไม่สามารถสร้างกำลังผลิตให้ใหญ่เท่าได้อาจจะเนื่องจากความต้องการซื้อไม่เพียงพอที่จะรับกับกำลังการผลิตใหม่ได้ ในบางครั้ง กิจการอาจจะมีต้นทุนต่ำกว่าเนื่องจากประสิทธิภาพที่ดีแต่นี่ไม่ใช่ DCA เพราะในไม่ช้าคู่แข่งก็มักจะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพจนทำให้มีต้นทุนเท่าเทียมกันได้
ทั้งหมดนั้นก็เป็นเรื่องของแหล่งกำเนิดของ DCA แต่ประเด็นที่สำคัญพอกันก็คือ DCA นั้น มีระดับของความเข้มข้นแตกต่างกัน บางบริษัทมีอย่างอ่อน บางบริษัทก็มี DCA สูงมาก ดังนั้นเราต้องวิเคราะห์ว่าเป็นอย่างไร และให้ “คุณค่า” ตามที่เหมาะสม นั่นก็คือ บริษัทที่มี DCA สูงควรจะมีค่า PE สูง และบริษัทที่มี DCA ต่ำก็ไม่ควรมีค่า PE สูง
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 2 มิถุนายน 2551
บริษัทที่จะ “ยิ่งใหญ่” ได้นั้น มักจะต้องมีสิ่งที่เรียกว่า Durable Competitive Advantage หรือ “ความได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืน” หรือที่ Value Investor เรียกกันสั้น ๆ ว่า DCA
การได้เปรียบในการแข่งขันที่ยั่งยืนจะทำให้บริษัทสามารถทำกำไรสูงกว่าคู่แข่งในอุตสาหกรรมเดียวกันและสูงกว่าต้นทุนเงินทุนมากกว่าปกติ และสามารถรักษาระดับการทำกำไรอย่างนั้นได้เป็นเวลายาวนานโดยที่คู่แข่งไม่สามารถมาทำลายได้
DCA นั้นมักจะไม่ได้อิงกับฝีมือของผู้บริหารในขณะนั้น ไม่ได้อิงกับการที่บริษัทมีขนาดใหญ่มีส่วนแบ่งทางการตลาดมาก มีผลิตภัณฑ์ที่ดีเยี่ยม หรือมีประสิทธิภาพในการดำเนินงานสูง แต่เป็นเรื่องของโครงสร้างทางธุรกิจของบริษัทที่ทำให้บริษัทได้เปรียบและคู่แข่งไม่สามารถเลียนแบบได้หรือทำได้ก็อาจจะต้องใช้เวลามากอย่างต่ำไม่น้อยกว่า 5-6 ปีหรือเป็น 10 ปีขึ้นไป
วิธีที่จะดูว่าบริษัทมี DCA หรือไม่นั้น ขั้นตอนในการกรองที่ง่ายที่สุดก็อาจจะดูจากผลกำไรของบริษัทว่ามีความสม่ำเสมอและอยู่ในระดับสูงเช่น กำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นสูงกว่า 15% ต่อปีติดต่อกันอย่างน้อย 5 ปีขึ้นไป ยิ่งผลตอบแทนสูงก็ยิ่งแสดงว่าบริษัทอาจจะมี DCA มาก นั่นเป็นการกรองขั้นต้น แต่บริษัทที่จะมี DCA นั้น จะต้องมีคุณสมบัติข้อหนึ่งข้อใดดังต่อไปนี้
ข้อแรก บริษัทอาจจะมีทรัพย์สินที่จับต้องไม่ได้หรือมี Intangible Asset เช่นบริษัทมียี่ห้อที่โดดเด่นที่ลูกค้าต้องการและพร้อมจะจ่ายเงินซื้อในราคาที่สูงกว่ายี่ห้ออื่นหรือเป็นยี่ห้อที่ลูกค้าเลือกที่จะซื้อมากกว่ายี่ห้ออื่น หรือบริษัทอาจจะมีลิขสิทธิ์หรือสัมปทานหรือสัญญาที่คู่แข่งไม่สามารถเข้ามาแข่งได้
ข้อสอง สินค้าหรือบริการของบริษัทอาจจะมีลักษณะที่ทำให้ลูกค้ามีความยากลำบากที่จะเลิกใช้หรือเปลี่ยนผู้ขายหรือให้บริการ พูดง่าย ๆ มีต้นทุนในการที่จะเปลี่ยนหรือมี Switching Cost สูง ซึ่งทำให้บริษัทมีอำนาจในการตั้งราคาขายที่สูงกว่าปกติ
ข้อสาม บริษัทมีเครือข่ายลูกค้าที่ใหญ่กว่าคู่แข่งมากและระบบเครือข่ายนั้นทำให้ลูกค้าได้ประโยชน์มากกว่าเครือข่ายที่เล็กกว่าหรือที่เรียกกันว่า Network Effect
ข้อสี่และเป็นข้อสุดท้ายก็คือ บริษัทมีข้อได้เปรียบทางด้านต้นทุนการผลิตหรือการให้บริการที่เกิดจากกระบวนการผลิตหรือให้บริการ หรือต้นทุนที่ต่ำกว่าเนื่องจากทำเลที่ตั้ง หรือต้นทุนต่ำเนื่องจากขนาดของธุรกิจ หรือต้นทุนต่ำเนื่องจากทรัพย์สินเฉพาะบางอย่าง ที่ทำให้บริษัทสามารถเสนอสินค้าหรือบริการด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่าคู่แข่ง เรียกว่าบริษัทมี Cost Advantage ที่เกิดจากโครงสร้างของธุรกิจแต่ไม่ได้เกิดจากประสิทธิภาพหรือฝีมือในการควบคุมต้นทุนของผู้บริหาร
ลองมาดูรายละเอียดและตัวอย่างของ DCA ในแต่ละกลุ่มว่าเป็นอย่างไร เรื่องของยี่ห้อนั้น ไม่ได้หมายความว่าเป็นยี่ห้อดังแล้วจะต้องมี DCA สินค้าหลายชนิดมียี่ห้อที่คนรู้จักมากมายแต่ถ้าลูกค้าไม่พร้อมที่จะจ่ายเงินซื้อในราคาที่แพงกว่าหรือมักจะต้องเลือกซื้อแล้วก็ไม่ถือว่าบริษัทมี DCA ตัวอย่างเช่น น้ำดื่มนั้นเป็นสินค้าที่ไม่มี DCA เพราะจะไม่สามารถตั้งราคาขายสูงกว่าคู่แข่งและคนก็มักจะไม่ติดยี่ห้อว่าจะต้องซื้อยี่ห้อไหนเป็นการเฉพาะ แต่อย่างในกรณีของนาฬิกาโรเล็กซ์หรือกระเป๋าหลุยวิตตอง แบบนี้ต้องถือว่ามี DCA เพราะคนที่ซื้อนั้นมักเจาะจงเฉพาะตัวสินค้าแม้ว่าราคาจะสูงกว่าคู่แข่งอื่น บริษัทในตลาดหุ้นไทยที่มียี่ห้อโดดเด่นจริง ๆ และถือเป็นบริษัทที่มี DCA นั้นน่าจะมีไม่มาก แต่บริษัทที่มีสัมปทานหรือมีสัญญากับหน่วยงานรัฐดูเหมือนจะมีพอสมควร แต่บริษัทเหล่านี้จำนวนมากก็ถูกจำกัดอำนาจในการตั้งราคา ดังนั้น การพิจารณาเรื่อง DCA อันเนื่องจากทรัพย์สินที่ไม่มีตัวตนจึงต้องดูเป็นราย ๆ ไป
ต้นทุนในการเปลี่ยนผู้ขายหรือให้บริการหรือ Switching Cost นั้น บ่อยครั้งไม่ใช่เรื่องของเม็ดเงิน ตัวอย่างเช่น กิจการโรงพยาบาลนั้น โดยทั่ว ๆ ไปคนไข้ก็มักจะไม่อยากเปลี่ยนโรงพยาบาลแม้ว่าจะได้รับการเสนอบริการในราคาที่ต่ำกว่า เหตุผลก็เพราะคนไข้มักจะติดหมอเนื่องจากมีประวัติการรักษากับโรงพยาบาลอยู่แล้ว คนที่ใช้โทรศัพท์มือถือส่วนใหญ่มักจะไม่อยากเปลี่ยนผู้ให้บริการแม้ว่าจะได้รับการเสนอโปรโมชั่นที่ถูกกว่า เหตุผลก็เพราะถ้าเปลี่ยนแล้วเขาต้องเปลี่ยนหมายเลขซึ่งอาจจะทำให้เขาขาดการติดต่อจากคนที่เคยติดต่อด้วย ดังนั้น บริษัทที่มีลูกค้าที่มี Switching Cost สูงก็มักจะสามารถตั้งราคาสินค้าหรือบริการของตนเองได้สูงกว่าคู่แข่ง จะสูงกว่าเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับต้นทุนของลูกค้าในการที่จะเปลี่ยนผู้ขายหรือผู้ให้บริการ
Network Effect นั้น เป็นเรื่องที่มักจะเกิดขึ้นในธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับอินเตอร์เน็ต เช่นในกรณีของเวบที่ขายบริการการประมูลผ่านอินเตอร์เน็ต ในกรณีแบบนี้ เวบที่มีคนใช้บริการมากก็จะดึงดูดให้คนอยากเข้ามาใช้บริการเพราะเขาจะสามารถขายหรือซื้อสินค้าได้ในราคาที่ดีที่สุด ดังนั้น ในกรณีแบบนี้ผู้ที่มีเครือข่ายหรือ Network มากกว่าก็จะยิ่งได้ลูกค้ามากขึ้นและคนที่มีเครือข่ายน้อยก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ และจะแข่งขันได้ยาก ในตลาดหุ้นไทยนั้น บริษัทที่มี DCA เนื่องจาก Network Effect ดูเหมือนจะมีน้อยหรืออาจจะไม่มีเลย
ความได้เปรียบในด้านของต้นทุนน่าจะเป็น DCA ที่มีมากที่สุดในตลาดหุ้นไทย ขนาดของธุรกิจดูเหมือนจะเป็นตัวที่ทำให้ต้นทุนของบริษัทที่ใหญ่กว่ามีต้นทุนที่ต่ำกว่าบริษัทที่เล็กกว่า แต่การที่จะเป็น DCA นั้นผมคิดว่าต้นทุนอาจจะต้องต่ำกว่าพอควรและคู่แข่งไม่สามารถสร้างกำลังผลิตให้ใหญ่เท่าได้อาจจะเนื่องจากความต้องการซื้อไม่เพียงพอที่จะรับกับกำลังการผลิตใหม่ได้ ในบางครั้ง กิจการอาจจะมีต้นทุนต่ำกว่าเนื่องจากประสิทธิภาพที่ดีแต่นี่ไม่ใช่ DCA เพราะในไม่ช้าคู่แข่งก็มักจะสามารถเพิ่มประสิทธิภาพจนทำให้มีต้นทุนเท่าเทียมกันได้
ทั้งหมดนั้นก็เป็นเรื่องของแหล่งกำเนิดของ DCA แต่ประเด็นที่สำคัญพอกันก็คือ DCA นั้น มีระดับของความเข้มข้นแตกต่างกัน บางบริษัทมีอย่างอ่อน บางบริษัทก็มี DCA สูงมาก ดังนั้นเราต้องวิเคราะห์ว่าเป็นอย่างไร และให้ “คุณค่า” ตามที่เหมาะสม นั่นก็คือ บริษัทที่มี DCA สูงควรจะมีค่า PE สูง และบริษัทที่มี DCA ต่ำก็ไม่ควรมีค่า PE สูง
จินตนาการกับการลงทุน
จินตนาการกับการลงทุน
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 9 พฤษภาคม 2551
การที่จะเป็น Value Investor ที่มีความสามารถสูงได้นั้น สิ่งหนึ่งที่จะเป็นประโยชน์ก็คือ การ “จินตนาการ” ฟังดูอาจจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องของความเพ้อฝันและเป็นเรื่องที่สอนกันไม่ได้ แต่จริง ๆ แล้ว การจินตนาการนั้นสามารถที่จะฝึกฝนกันได้ ประเด็นสำคัญก็คือ เราต้องรู้เรื่องอื่น ๆ มากพอที่จะทำให้สามารถนำไปเปรียบเทียบกับเรื่องของบริษัทจดทะเบียนและหุ้นที่เราสนใจได้ เมื่อเกิดจินตนาการ เราก็สามารถจะมองต่อไปได้ว่าบริษัทหรือหุ้นที่เราสนใจนั้น ในที่สุดน่าจะเป็นอย่างไร แน่นอน จินตนาการกับของจริงคงจะไม่เหมือนกัน แต่มันก็ให้ภาพที่จะทำให้เราเห็นทิศทางเดินของหุ้น ผมพูดแบบนี้อย่านึกว่าเป็นเรื่องประหลาด ลองนึกทบทวนดูก็จะพบว่าแม้แต่ในเรื่องทางวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ เราก็พบว่า การใช้จินตนาการเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้มนุษย์ค้นพบทฤษฎีหรือสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สำคัญต่าง ๆ ขึ้นในโลก พูดก็พูด ถ้าคนไม่จินตนาการว่าจะสามารถบินได้อย่างนก เราจะมีการประดิษฐ์เครื่องบินหรือครับ?
ในเรื่องของหุ้นนั้น เนื่องจากว่าผมเน้นการลงทุนในตัวธุรกิจ ดังนั้น ความสำเร็จของธุรกิจโดยเฉพาะในระยะยาวเป็นสิ่งที่ผมจะมองหา บริษัทที่จะประสบความสำเร็จนั้นจะต้องต่อสู้และแข่งขันกับบริษัทอื่น ๆ ทั้งที่อยู่ในธุรกิจเดียวกันและที่อยู่ในธุรกิจอื่นแต่สินค้าอาจจะมาทดแทนสินค้าของบริษัทได้ นอกจากนั้น ธุรกิจยังต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ทางกฎหมายและสังคมและอยู่ภายใต้สภาวะแวดล้อมที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา การแพ้หรือชนะในทางธุรกิจขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ มากมายและที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ “กลยุทธ์ในการต่อสู้” กับคู่แข่ง ผู้ชนะคือผู้ที่จะรุ่งเรืองต่อไป ผู้แพ้จะเสียหายย่อยยับ การแข่งขันทางธุรกิจนั้นไม่มีคำว่าปราณีหรือเปิดให้คู่แข่งมีโอกาสฟื้นตัวจากความผิดพลาด ลักษณะการแข่งขันของธุรกิจนั้น ผมรู้สึกว่ามันเหมือนกับการทำสงคราม ดังนั้น สำหรับผมแล้ว บ่อยครั้ง เวลาผมคิดวิเคราะห์เกี่ยวกับบริษัทและตัวหุ้นที่ผมสนใจ ผมมักจะจินตนาการถึงเรื่องของสงคราม และสงครามที่ผมมักคิดถึงก็คือ สงครามโลกครั้งที่สอง เพราะมันคือสงครามที่ “ครบเครื่อง” ที่สุด
บางคนชอบจินตนาการเรื่องของการแข่งขันทางธุรกิจโดยเปรียบเทียบกับสงครามสามก๊กเช่นเดียวกัน บางคนชอบใช้กลยุทธ์การทำสงครามของซุนหวู่มาจินตนาการว่าบริษัทไหนจะชนะในสงครามการค้า หรือบางคนอาจจะไม่ใช้เรื่องของสงครามเลยแต่อาจจะจินตนาการไปถึงเรื่องกีฬาอย่างเช่นฟุตบอลหรือเทนนิสหรืออะไรก็แล้วแต่ ทั้งหมดนั้นผมคิดว่าไม่เป็นปัญหาถ้าคนที่ทำนั้นได้ศึกษาประวัติศาสตร์และกลยุทธ์ต่าง ๆ ที่มีการใช้และรู้ว่าฝ่ายไหนแพ้หรือชนะเพราะอะไรและธุรกิจที่เราดูอยู่นั้นน่าจะประยุกต์เข้ากับเหตุการณ์เหล่านั้นได้อย่างใกล้เคียงแค่ไหน
นอกจากสงครามแล้ว ผมยังชอบจินตนาการว่าบริษัทจะเป็นอย่างไรในอีก 5 หรือ 10 ปีข้างหน้าหรือแม้แต่อีกหลายสิบปีข้างหน้า การจินตนาการนั้น จะต้องไม่เพ้อฝัน เราจะต้องมีเหตุผลประกอบเช่น การเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมของคนที่กำลังเกิดขึ้นและเราคิดว่าจะดำเนินต่อไป ความเข้มแข็งของบริษัท ความสามารถและศักยภาพของผู้บริหาร และอื่น ๆ อีกมาก ในการจินตนาการนั้น สิ่งที่ผมมักจะใช้ก็คือ ผมมักจะมองที่ “พื้นฐาน” จริง ๆ ของธุรกิจหรือพูดให้เท่ ๆ อาจจะเรียกว่ามองกันในระดับ Mission หรือภารกิจของบริษัทที่สนองตอบความต้องการของลูกค้าและสังคม เพราะในระยะยาวแล้ว ผลิตภัณฑ์อาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่ภารกิจของบริษัทที่ยิ่งใหญ่นั้นมักไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้น ถ้าเราเริ่มจากพื้นฐาน เราจะสามารถจินตนาการไปได้ไกลและจะเห็นภาพของบริษัทได้ว่ามันจะใหญ่หรือเล็กแค่ไหน ในหลาย ๆ ครั้ง ผมก็มักจะเปรียบเทียบบริษัทที่ผมมองอยู่ว่า มันจะมีโอกาสเป็นบริษัทที่คล้าย ๆ กับบริษัทที่ยิ่งใหญ่ระดับโลกที่มีอยู่ในประเทศอื่นที่พัฒนาแล้วหรือไม่
ถ้าจะถามว่าอะไรเป็นสิ่งที่จะช่วยให้เรามีจินตนาการที่ดี ผมเองก็ตอบไม่ได้ชัด บางทีบางคนอาจจะมีจินตนาการได้ดีกว่าคนอื่นและเป็นความสามารถเฉพาะตัว แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่ามีประโยชน์มากสำหรับผมก็คือ การที่เราเป็นคนที่มีความรู้กว้างและหลากหลายมาก ซึ่งความรู้เหล่านั้นต่างก็มักจะมาจากการอ่านหนังสือที่หลากหลายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหนังสือที่ “ปฏิวัติ” ความคิดในเรื่องนั้น ๆ ตัวอย่างของหนังสือก็เช่น The Intelligent Investor ของ เบน เกรแฮม ที่เราพูดถึงเสมอ นั่นก็คือในเรื่องของการลงทุน แต่ในเรื่องอื่น ๆ เราก็ควรจะรู้อย่างเช่นในเรื่องของวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตของ ชาร์ล ดาร์วินส์ หรือเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย
นอกจากความรู้ต่าง ๆ แล้ว ผมคิดว่าประวัติศาสตร์เป็นความรู้ที่สำคัญมากในการที่จะทำให้เรามีจินตนาการที่ดี บางคนอาจจะไม่ค่อยแน่ใจเพราะคำว่าวิชาประวัติศาสตร์ที่เราเรียนในชั้นเรียนนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรที่จะนำมาใช้ในการจินตนาการได้ แต่ในความหมายของผม ประวัติศาสตร์ก็คือเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นและมีคนบันทึกไว้ ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องของการเมืองการปกครองแต่รวมถึงเรื่องของเศรษฐกิจ เรื่องของธุรกิจ เรื่องของสังคม และอื่น ๆ อีกมาก เรื่องราวเหล่านี้ เมื่ออ่านแล้ว สิ่งที่ผมมักทำก็คือ คิดไปถึงภาพอดีตของยุคสมัยนั้นว่ามันน่าจะเป็นอย่างไร นี่อาจจะเป็นวิธีการฝึกจินตนาการแบบหนึ่งของผม
เรื่องของจินตนาการนั้น ว่าที่จริงไม่มีกรอบ สิ่งที่ผมพูดมาทั้งหมดนั้นเป็นประเด็นเพียงน้อยนิดของสิ่งที่ผมพอจะนึกได้ วิธีหรือกระบวนการสร้างจินตนาการของแต่ละคนอาจจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงซึ่งผมไม่มีอะไรจะเถียงเลย สิ่งที่ผมต้องการจะพูดมากที่สุดก็คือ ในการลงทุนนั้น การจินตนาการเป็นองค์ประกอบที่สำคัญ สำหรับผมแล้ว หุ้นเกือบทุกตัวที่ซื้อ มักจะเกิดจากจินตนาการด้วย
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 9 พฤษภาคม 2551
การที่จะเป็น Value Investor ที่มีความสามารถสูงได้นั้น สิ่งหนึ่งที่จะเป็นประโยชน์ก็คือ การ “จินตนาการ” ฟังดูอาจจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องของความเพ้อฝันและเป็นเรื่องที่สอนกันไม่ได้ แต่จริง ๆ แล้ว การจินตนาการนั้นสามารถที่จะฝึกฝนกันได้ ประเด็นสำคัญก็คือ เราต้องรู้เรื่องอื่น ๆ มากพอที่จะทำให้สามารถนำไปเปรียบเทียบกับเรื่องของบริษัทจดทะเบียนและหุ้นที่เราสนใจได้ เมื่อเกิดจินตนาการ เราก็สามารถจะมองต่อไปได้ว่าบริษัทหรือหุ้นที่เราสนใจนั้น ในที่สุดน่าจะเป็นอย่างไร แน่นอน จินตนาการกับของจริงคงจะไม่เหมือนกัน แต่มันก็ให้ภาพที่จะทำให้เราเห็นทิศทางเดินของหุ้น ผมพูดแบบนี้อย่านึกว่าเป็นเรื่องประหลาด ลองนึกทบทวนดูก็จะพบว่าแม้แต่ในเรื่องทางวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ เราก็พบว่า การใช้จินตนาการเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้มนุษย์ค้นพบทฤษฎีหรือสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สำคัญต่าง ๆ ขึ้นในโลก พูดก็พูด ถ้าคนไม่จินตนาการว่าจะสามารถบินได้อย่างนก เราจะมีการประดิษฐ์เครื่องบินหรือครับ?
ในเรื่องของหุ้นนั้น เนื่องจากว่าผมเน้นการลงทุนในตัวธุรกิจ ดังนั้น ความสำเร็จของธุรกิจโดยเฉพาะในระยะยาวเป็นสิ่งที่ผมจะมองหา บริษัทที่จะประสบความสำเร็จนั้นจะต้องต่อสู้และแข่งขันกับบริษัทอื่น ๆ ทั้งที่อยู่ในธุรกิจเดียวกันและที่อยู่ในธุรกิจอื่นแต่สินค้าอาจจะมาทดแทนสินค้าของบริษัทได้ นอกจากนั้น ธุรกิจยังต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ทางกฎหมายและสังคมและอยู่ภายใต้สภาวะแวดล้อมที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา การแพ้หรือชนะในทางธุรกิจขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ มากมายและที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ “กลยุทธ์ในการต่อสู้” กับคู่แข่ง ผู้ชนะคือผู้ที่จะรุ่งเรืองต่อไป ผู้แพ้จะเสียหายย่อยยับ การแข่งขันทางธุรกิจนั้นไม่มีคำว่าปราณีหรือเปิดให้คู่แข่งมีโอกาสฟื้นตัวจากความผิดพลาด ลักษณะการแข่งขันของธุรกิจนั้น ผมรู้สึกว่ามันเหมือนกับการทำสงคราม ดังนั้น สำหรับผมแล้ว บ่อยครั้ง เวลาผมคิดวิเคราะห์เกี่ยวกับบริษัทและตัวหุ้นที่ผมสนใจ ผมมักจะจินตนาการถึงเรื่องของสงคราม และสงครามที่ผมมักคิดถึงก็คือ สงครามโลกครั้งที่สอง เพราะมันคือสงครามที่ “ครบเครื่อง” ที่สุด
บางคนชอบจินตนาการเรื่องของการแข่งขันทางธุรกิจโดยเปรียบเทียบกับสงครามสามก๊กเช่นเดียวกัน บางคนชอบใช้กลยุทธ์การทำสงครามของซุนหวู่มาจินตนาการว่าบริษัทไหนจะชนะในสงครามการค้า หรือบางคนอาจจะไม่ใช้เรื่องของสงครามเลยแต่อาจจะจินตนาการไปถึงเรื่องกีฬาอย่างเช่นฟุตบอลหรือเทนนิสหรืออะไรก็แล้วแต่ ทั้งหมดนั้นผมคิดว่าไม่เป็นปัญหาถ้าคนที่ทำนั้นได้ศึกษาประวัติศาสตร์และกลยุทธ์ต่าง ๆ ที่มีการใช้และรู้ว่าฝ่ายไหนแพ้หรือชนะเพราะอะไรและธุรกิจที่เราดูอยู่นั้นน่าจะประยุกต์เข้ากับเหตุการณ์เหล่านั้นได้อย่างใกล้เคียงแค่ไหน
นอกจากสงครามแล้ว ผมยังชอบจินตนาการว่าบริษัทจะเป็นอย่างไรในอีก 5 หรือ 10 ปีข้างหน้าหรือแม้แต่อีกหลายสิบปีข้างหน้า การจินตนาการนั้น จะต้องไม่เพ้อฝัน เราจะต้องมีเหตุผลประกอบเช่น การเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมของคนที่กำลังเกิดขึ้นและเราคิดว่าจะดำเนินต่อไป ความเข้มแข็งของบริษัท ความสามารถและศักยภาพของผู้บริหาร และอื่น ๆ อีกมาก ในการจินตนาการนั้น สิ่งที่ผมมักจะใช้ก็คือ ผมมักจะมองที่ “พื้นฐาน” จริง ๆ ของธุรกิจหรือพูดให้เท่ ๆ อาจจะเรียกว่ามองกันในระดับ Mission หรือภารกิจของบริษัทที่สนองตอบความต้องการของลูกค้าและสังคม เพราะในระยะยาวแล้ว ผลิตภัณฑ์อาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่ภารกิจของบริษัทที่ยิ่งใหญ่นั้นมักไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้น ถ้าเราเริ่มจากพื้นฐาน เราจะสามารถจินตนาการไปได้ไกลและจะเห็นภาพของบริษัทได้ว่ามันจะใหญ่หรือเล็กแค่ไหน ในหลาย ๆ ครั้ง ผมก็มักจะเปรียบเทียบบริษัทที่ผมมองอยู่ว่า มันจะมีโอกาสเป็นบริษัทที่คล้าย ๆ กับบริษัทที่ยิ่งใหญ่ระดับโลกที่มีอยู่ในประเทศอื่นที่พัฒนาแล้วหรือไม่
ถ้าจะถามว่าอะไรเป็นสิ่งที่จะช่วยให้เรามีจินตนาการที่ดี ผมเองก็ตอบไม่ได้ชัด บางทีบางคนอาจจะมีจินตนาการได้ดีกว่าคนอื่นและเป็นความสามารถเฉพาะตัว แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่ามีประโยชน์มากสำหรับผมก็คือ การที่เราเป็นคนที่มีความรู้กว้างและหลากหลายมาก ซึ่งความรู้เหล่านั้นต่างก็มักจะมาจากการอ่านหนังสือที่หลากหลายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นหนังสือที่ “ปฏิวัติ” ความคิดในเรื่องนั้น ๆ ตัวอย่างของหนังสือก็เช่น The Intelligent Investor ของ เบน เกรแฮม ที่เราพูดถึงเสมอ นั่นก็คือในเรื่องของการลงทุน แต่ในเรื่องอื่น ๆ เราก็ควรจะรู้อย่างเช่นในเรื่องของวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตของ ชาร์ล ดาร์วินส์ หรือเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย
นอกจากความรู้ต่าง ๆ แล้ว ผมคิดว่าประวัติศาสตร์เป็นความรู้ที่สำคัญมากในการที่จะทำให้เรามีจินตนาการที่ดี บางคนอาจจะไม่ค่อยแน่ใจเพราะคำว่าวิชาประวัติศาสตร์ที่เราเรียนในชั้นเรียนนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรที่จะนำมาใช้ในการจินตนาการได้ แต่ในความหมายของผม ประวัติศาสตร์ก็คือเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นและมีคนบันทึกไว้ ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องของการเมืองการปกครองแต่รวมถึงเรื่องของเศรษฐกิจ เรื่องของธุรกิจ เรื่องของสังคม และอื่น ๆ อีกมาก เรื่องราวเหล่านี้ เมื่ออ่านแล้ว สิ่งที่ผมมักทำก็คือ คิดไปถึงภาพอดีตของยุคสมัยนั้นว่ามันน่าจะเป็นอย่างไร นี่อาจจะเป็นวิธีการฝึกจินตนาการแบบหนึ่งของผม
เรื่องของจินตนาการนั้น ว่าที่จริงไม่มีกรอบ สิ่งที่ผมพูดมาทั้งหมดนั้นเป็นประเด็นเพียงน้อยนิดของสิ่งที่ผมพอจะนึกได้ วิธีหรือกระบวนการสร้างจินตนาการของแต่ละคนอาจจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงซึ่งผมไม่มีอะไรจะเถียงเลย สิ่งที่ผมต้องการจะพูดมากที่สุดก็คือ ในการลงทุนนั้น การจินตนาการเป็นองค์ประกอบที่สำคัญ สำหรับผมแล้ว หุ้นเกือบทุกตัวที่ซื้อ มักจะเกิดจากจินตนาการด้วย
Peak Oil ดอยน้ำมัน
Peak Oil ดอยน้ำมัน
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 24 มิ.ย. 2551
คนที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องของพลังงานโดยเฉพาะน้ำมันปิโตรเลียมนั้น สิ่งหนึ่งที่จะต้องรู้ก็คือทฤษฎีสำคัญที่เป็นหัวใจของกำลังการผลิตน้ำมันของแหล่งผลิตต่าง ๆ และของโลก เพราะนี่จะเป็นตัวชี้ที่สำคัญว่า Supply หรืออุปทานน้ำมันของโลกจะเป็นอย่างไร ทฤษฎีนี้มีชื่อเรียกกันง่าย ๆ ว่า Peak Oil หรือผมขอแปลตรง ๆ ว่า “ดอยน้ำมัน” และผู้ที่คิดทฤษฎีนี้ก็คือ ดร. M. King Hubbert ซึ่งเป็นนักธรณีวิทยาและเคยทำงานอยู่กับบริษัท น้ำมัน Shell มานานกว่า 20 ปี อีกทั้งได้ทำงานในฐานะของนักวิจัยให้กับหน่วยงานการสำรวจทางธรณีวิทยาของรัฐบาลสหรัฐกว่า 12 ปี และยังมีตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบิร์กเลย์และสแตนฟอร์ดอีกต่างหาก
Peak Oil คือทฤษฎีที่อธิบายว่าทำไมแหล่งน้ำมันต่าง ๆ นั้น ในตอนเริ่มทำการผลิต กำลังการผลิตจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจุดหนึ่งก็จะเพิ่มถึงจุดสุดยอด ซึ่งที่จุดนั้นก็คือจุดที่ได้มีการสูบน้ำมันออกมาจากบ่อแล้วประมาณครึ่งบ่อ หลังจากถึงจุดที่มีกำลังการผลิตสูงสุดแล้ว กำลังการผลิตก็จะค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ อาจจะปีละ 1-2 % หรือมากกว่านั้นจนกระทั่งน้ำมันหมดบ่อ ถ้าดูเป็นเส้นกราฟของการผลิตก็จะเป็นเหมือนรูประฆังคว่ำโดยมีจุดสูงสุดอยู่ตรงกลาง
คำอธิบายแบบง่าย ๆ ว่าทำไมจึงเป็นอย่างนั้นก็คือ บ่อน้ำมันนั้น ในช่วงแรกที่มีการเจาะและสูบน้ำมันขึ้นมา การสูบหรือการไหลของน้ำมันจะเร็วมากเพราะว่าน้ำมันยังอัดกันเต็มภายใต้แรงดันในบ่อ พอหลุมถูกเปิดออก น้ำมันก็แทบจะทะลักขึ้นมาเองโดยไม่ต้องทำอะไร กำลังการผลิตในช่วงแรก ๆ จึงสูงมาก ต่อมาเมื่อน้ำมันถูกดูดออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ แรงดันภายในบ่อก็จะลดลงเรื่อย ๆ หรือหมดไป น้ำมันก็ไหลออกมายากขึ้น การสูบก็ยากขึ้นเพราะน้ำมันที่เหลือก็มักจะเป็นน้ำมันที่ข้นขึ้นเพราะน้ำมันที่ใสและดีถูกดูดออกไปหมดแล้ว ในขั้นตอนนี้เรายังจำเป็นต้องช่วยโดยการอัดก๊าซเช่น คาร์บอนไดอ๊อกไซด์เข้าไปในหลุมและ/หรืออัดน้ำหรือสารเคมีที่จะทำให้น้ำมันดิบลดความข้นลงเพื่อให้น้ำมันไหลง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม กำลังการผลิตของบ่อน้ำมันในช่วงหลังจากจุดสุดยอดแล้วก็จะค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ จนหมดในที่สุด
ในปี 1956 หลังจากที่ ดร. Hubbert คิดทฤษฎี Peak Oil ขึ้นแล้ว เขาก็ใช้สูตรนี้ทำนายว่า สหรัฐอเมริกาจะมีกำลังการผลิตน้ำมันถึงจุดสูงสุดในปี 1970 ซึ่งทำให้เขาถูกหัวเราะเยาะจากผู้เชี่ยวชาญในวงการน้ำมันทั้งหลาย เพราะว่าตั้งแต่ปี 1956 อเมริกาสามารถผลิตน้ำมันได้เพิ่มขึ้นทุกปีและไม่มีท่าทีว่าจะลดลงเลย แต่แล้วทุกคนก็ต้องทึ่ง เพราะหลังจากปี 1971 เป็นต้นไป กำลังการผลิตน้ำมันของสหรัฐก็ลดลงทุกปีจนถึงทุกวันนี้ และในปี 1975 สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐก็ยอมรับว่าการคำนวณของเขาเกี่ยวกับการค่อย ๆ หมดไปของน้ำมันและก๊าซธรรมชาตินั้นถูกต้อง
ไม่ใช่เฉพาะที่อเมริกาเท่านั้นที่เกิดปรากฏการณ์ Peak Oil ในแหล่งน้ำมันต่าง ๆ ทั่วโลก กำลังการผลิตน้ำมันต่างก็ลดลงเมื่อมีการผลิตไปถึงจุดหนึ่งซึ่งตามทฤษฎีก็คือจุดยอดดอยหรือจุด Peak นั่นเอง มีการพูดกันว่าแม้แต่ในกลุ่มโอเปกเอง สมาชิกต่างก็ผลิตไปจนถึงจุดสูงสุดกันเกือบหมดแล้วยกเว้นซาอุดิอาราเบียที่ยังมีกำลังการผลิตเหลืออยู่บ้างแต่ก็ใกล้ยอดดอยเต็มที นักวิชาการบางคนถึงกับพูดว่า โลกเราเองก็มีกำลังการผลิตน้ำมันถึงจุดสูงสุดไปแล้ว เพราะกำลังการผลิตน้ำมันที่ประมาณ 85 ล้านบาร์เรลต่อวันที่เราใช้อยู่นี้ดูเหมือนจะเริ่มคงที่มาเป็นเวลาพอสมควรแล้ว โอกาสที่จะผลิตได้เพิ่มอาจจะยาก เพราะแม้ว่าซาอุดิอาราเบียจะยังสามารถเพิ่มกำลังการผลิตได้บ้าง แต่ประเทศผู้ผลิตน้ำมันอื่นในโลกก็เริ่มถึงจุดที่ผลิตได้น้อยลงไปเรื่อย ๆ แล้ว ดังนั้นสิ่งที่ซาอุผลิตได้เพิ่มก็แค่มาชดเชยกับผู้ผลิตอื่นที่ผลิตได้น้อยลงเช่นอินโดนีเซียที่ตอนนี้แม้แต่จะผลิตใช้ในประเทศก็ไม่พอ ไม่ต้องพูดถึงแหล่งผลิตในทะเลเหนือหรือแหล่งผลิตอื่นที่กำลังการผลิตถอยลงไปเรื่อย ๆ เพราะอยู่ในช่วงขาลงแล้ว
ตามการคาดการณ์ของนักวิชาการกลุ่ม Peak Oil ดูเหมือนว่าโลกเรากำลังจะขาดแคลนน้ำมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นเป็นเหตุให้ราคาน้ำมันปรับตัวเพิ่มขึ้นไม่หยุด เพราะปริมาณการผลิตนั้นไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกและอาจจะใกล้ถึงจุดลดลงในขณะที่ความต้องการน้ำมันของโลกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วโดยเฉพาะจากประเทศอย่างจีนและอินเดีย ในอีกด้านหนึ่งกำลังการผลิตน้ำมันจากแหล่งน้ำมันใหม่ ๆ ก็มีน้อยมาก ว่าที่จริงการค้นพบน้ำมันแหล่งใหญ่ ๆ ของโลกนั้น เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายก็ประมาณ 30-40 ปีมาแล้วและโอกาสที่จะเจอแหล่งใหม่ ๆ ขนาดใหญ่ก็ดูมืดมน และแม้ว่าในขณะนี้จะมีการขุดเจาะน้ำมันกันมากเพราะราคาน้ำมันสูงจูงใจแต่สิ่งที่พบนั้นดูเหมือนว่าอย่างมากก็แค่ประคองไม่ให้การผลิตน้ำมันของโลกลดลงเท่านั้น ดังนั้น ถ้าคิดถึงการเติบโตของการใช้น้ำมันที่จะเพิ่มขึ้นเฉพาะจากจีนเพียงประเทศเดียว โอกาสที่น้ำมันจะมีเพียงพอให้ใช้ก็มีน้อยมาก ว่ากันว่าถ้าจะให้มีน้ำมันพอ เราคงต้องเจอบ่อน้ำมันขนาดเท่ากับของซาอุสัก 2- 3 ประเทศในช่วง 20-30 ปีข้างหน้า ซึ่งดูแล้วคงเป็นไปไม่ได้
“ผู้เชี่ยวชาญ” หลาย ๆ คนและในหลาย ๆ ประเทศที่เป็นผู้ผลิตน้ำมันต่างก็พูดว่า น้ำมันในโลกนั้นมีกำลังการผลิตเหลือเฟือ ราคาน้ำมันที่ขึ้นไปเป็นเพราะการเก็งกำไรของนักลงทุนหรือเฮดก์ฟันด์ในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ล่วงหน้า นี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าก็คงจะตอบได้ยาก แต่ประเด็นที่จะต้องคำนึงถึงก็คือ คนเหล่านั้น หลายคนมีผลประโยชน์ทับซ้อน อย่างเช่นในกลุ่มของโอเปกเอง ว่ากันว่าตัวเลขกำลังการผลิตหรือปริมาณน้ำมันสำรองของแต่ละประเทศนั้นไม่มีความโปร่งใสเลย หลายประเทศดูเหมือนจะพยายามบอกว่าตนเองมีสำรองน้ำมันมาก เหตุผลก็คือ เวลาจัดสรรโควตาการผลิตน้ำมันเขาจะจัดกันตามปริมาณสำรองที่แต่ละประเทศมี เพราะฉะนั้น แต่ละประเทศจึงมักบอกว่าตนเองมีน้ำมันมากกว่าความเป็นจริง เช่นเดียวกัน บริษัทน้ำมันขนาดใหญ่ที่มีหุ้นจดทะเบียนในตลาดก็มักจะพยายามบอกว่าตนเองมีสำรองน้ำมันมากเพื่อที่หุ้นของตนจะได้มีราคาสูง เหล่านี้ทำให้ตัวเลขน้ำมันสำรองของโลก “เพี้ยน” และไม่น่าเชื่อถือ แต่ถ้าดูข้อเท็จจริงของตัวเลขกำลังการผลิตที่ออกมา ดูเหมือนว่าสถานการณ์น้ำมันของโลกจะเป็นไปในแนวทางของพวกที่เชื่อทฤษฎี Peak Oil มากกว่า
ในฐานะของนักลงทุน เราคงต้องติดตามดูไปเรื่อย ๆ และตัดสินใจลงทุนด้วยความรู้และความเข้าใจในเรื่องนี้ ส่วนตัวผมเองนั้น คงยังไม่เชี่ยวชาญพอที่จะเสี่ยงกับสิ่งที่ตนเองมีความรู้น้อย แต่นี่ก็คงจะช่วยในการตัดสินใจเกี่ยวกับการลงทุนโดยรวมได้ เพราะน้ำมันหรือว่าที่จริงก็คือพลังงานนั้น มันเกี่ยวข้องกับชีวิตเราลึกซึ้งมาก นักลงทุนต้องรู้เกี่ยวกับน้ำมันทั้ง ๆ ที่เขาอาจจะไม่ได้ลงทุนในหุ้นน้ำมันเลย
โลกในมุมมองของ Value Investor
ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร 24 มิ.ย. 2551
คนที่สนใจเกี่ยวกับเรื่องของพลังงานโดยเฉพาะน้ำมันปิโตรเลียมนั้น สิ่งหนึ่งที่จะต้องรู้ก็คือทฤษฎีสำคัญที่เป็นหัวใจของกำลังการผลิตน้ำมันของแหล่งผลิตต่าง ๆ และของโลก เพราะนี่จะเป็นตัวชี้ที่สำคัญว่า Supply หรืออุปทานน้ำมันของโลกจะเป็นอย่างไร ทฤษฎีนี้มีชื่อเรียกกันง่าย ๆ ว่า Peak Oil หรือผมขอแปลตรง ๆ ว่า “ดอยน้ำมัน” และผู้ที่คิดทฤษฎีนี้ก็คือ ดร. M. King Hubbert ซึ่งเป็นนักธรณีวิทยาและเคยทำงานอยู่กับบริษัท น้ำมัน Shell มานานกว่า 20 ปี อีกทั้งได้ทำงานในฐานะของนักวิจัยให้กับหน่วยงานการสำรวจทางธรณีวิทยาของรัฐบาลสหรัฐกว่า 12 ปี และยังมีตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเบิร์กเลย์และสแตนฟอร์ดอีกต่างหาก
Peak Oil คือทฤษฎีที่อธิบายว่าทำไมแหล่งน้ำมันต่าง ๆ นั้น ในตอนเริ่มทำการผลิต กำลังการผลิตจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจุดหนึ่งก็จะเพิ่มถึงจุดสุดยอด ซึ่งที่จุดนั้นก็คือจุดที่ได้มีการสูบน้ำมันออกมาจากบ่อแล้วประมาณครึ่งบ่อ หลังจากถึงจุดที่มีกำลังการผลิตสูงสุดแล้ว กำลังการผลิตก็จะค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ อาจจะปีละ 1-2 % หรือมากกว่านั้นจนกระทั่งน้ำมันหมดบ่อ ถ้าดูเป็นเส้นกราฟของการผลิตก็จะเป็นเหมือนรูประฆังคว่ำโดยมีจุดสูงสุดอยู่ตรงกลาง
คำอธิบายแบบง่าย ๆ ว่าทำไมจึงเป็นอย่างนั้นก็คือ บ่อน้ำมันนั้น ในช่วงแรกที่มีการเจาะและสูบน้ำมันขึ้นมา การสูบหรือการไหลของน้ำมันจะเร็วมากเพราะว่าน้ำมันยังอัดกันเต็มภายใต้แรงดันในบ่อ พอหลุมถูกเปิดออก น้ำมันก็แทบจะทะลักขึ้นมาเองโดยไม่ต้องทำอะไร กำลังการผลิตในช่วงแรก ๆ จึงสูงมาก ต่อมาเมื่อน้ำมันถูกดูดออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ แรงดันภายในบ่อก็จะลดลงเรื่อย ๆ หรือหมดไป น้ำมันก็ไหลออกมายากขึ้น การสูบก็ยากขึ้นเพราะน้ำมันที่เหลือก็มักจะเป็นน้ำมันที่ข้นขึ้นเพราะน้ำมันที่ใสและดีถูกดูดออกไปหมดแล้ว ในขั้นตอนนี้เรายังจำเป็นต้องช่วยโดยการอัดก๊าซเช่น คาร์บอนไดอ๊อกไซด์เข้าไปในหลุมและ/หรืออัดน้ำหรือสารเคมีที่จะทำให้น้ำมันดิบลดความข้นลงเพื่อให้น้ำมันไหลง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม กำลังการผลิตของบ่อน้ำมันในช่วงหลังจากจุดสุดยอดแล้วก็จะค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ จนหมดในที่สุด
ในปี 1956 หลังจากที่ ดร. Hubbert คิดทฤษฎี Peak Oil ขึ้นแล้ว เขาก็ใช้สูตรนี้ทำนายว่า สหรัฐอเมริกาจะมีกำลังการผลิตน้ำมันถึงจุดสูงสุดในปี 1970 ซึ่งทำให้เขาถูกหัวเราะเยาะจากผู้เชี่ยวชาญในวงการน้ำมันทั้งหลาย เพราะว่าตั้งแต่ปี 1956 อเมริกาสามารถผลิตน้ำมันได้เพิ่มขึ้นทุกปีและไม่มีท่าทีว่าจะลดลงเลย แต่แล้วทุกคนก็ต้องทึ่ง เพราะหลังจากปี 1971 เป็นต้นไป กำลังการผลิตน้ำมันของสหรัฐก็ลดลงทุกปีจนถึงทุกวันนี้ และในปี 1975 สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐก็ยอมรับว่าการคำนวณของเขาเกี่ยวกับการค่อย ๆ หมดไปของน้ำมันและก๊าซธรรมชาตินั้นถูกต้อง
ไม่ใช่เฉพาะที่อเมริกาเท่านั้นที่เกิดปรากฏการณ์ Peak Oil ในแหล่งน้ำมันต่าง ๆ ทั่วโลก กำลังการผลิตน้ำมันต่างก็ลดลงเมื่อมีการผลิตไปถึงจุดหนึ่งซึ่งตามทฤษฎีก็คือจุดยอดดอยหรือจุด Peak นั่นเอง มีการพูดกันว่าแม้แต่ในกลุ่มโอเปกเอง สมาชิกต่างก็ผลิตไปจนถึงจุดสูงสุดกันเกือบหมดแล้วยกเว้นซาอุดิอาราเบียที่ยังมีกำลังการผลิตเหลืออยู่บ้างแต่ก็ใกล้ยอดดอยเต็มที นักวิชาการบางคนถึงกับพูดว่า โลกเราเองก็มีกำลังการผลิตน้ำมันถึงจุดสูงสุดไปแล้ว เพราะกำลังการผลิตน้ำมันที่ประมาณ 85 ล้านบาร์เรลต่อวันที่เราใช้อยู่นี้ดูเหมือนจะเริ่มคงที่มาเป็นเวลาพอสมควรแล้ว โอกาสที่จะผลิตได้เพิ่มอาจจะยาก เพราะแม้ว่าซาอุดิอาราเบียจะยังสามารถเพิ่มกำลังการผลิตได้บ้าง แต่ประเทศผู้ผลิตน้ำมันอื่นในโลกก็เริ่มถึงจุดที่ผลิตได้น้อยลงไปเรื่อย ๆ แล้ว ดังนั้นสิ่งที่ซาอุผลิตได้เพิ่มก็แค่มาชดเชยกับผู้ผลิตอื่นที่ผลิตได้น้อยลงเช่นอินโดนีเซียที่ตอนนี้แม้แต่จะผลิตใช้ในประเทศก็ไม่พอ ไม่ต้องพูดถึงแหล่งผลิตในทะเลเหนือหรือแหล่งผลิตอื่นที่กำลังการผลิตถอยลงไปเรื่อย ๆ เพราะอยู่ในช่วงขาลงแล้ว
ตามการคาดการณ์ของนักวิชาการกลุ่ม Peak Oil ดูเหมือนว่าโลกเรากำลังจะขาดแคลนน้ำมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นเป็นเหตุให้ราคาน้ำมันปรับตัวเพิ่มขึ้นไม่หยุด เพราะปริมาณการผลิตนั้นไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกและอาจจะใกล้ถึงจุดลดลงในขณะที่ความต้องการน้ำมันของโลกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วโดยเฉพาะจากประเทศอย่างจีนและอินเดีย ในอีกด้านหนึ่งกำลังการผลิตน้ำมันจากแหล่งน้ำมันใหม่ ๆ ก็มีน้อยมาก ว่าที่จริงการค้นพบน้ำมันแหล่งใหญ่ ๆ ของโลกนั้น เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายก็ประมาณ 30-40 ปีมาแล้วและโอกาสที่จะเจอแหล่งใหม่ ๆ ขนาดใหญ่ก็ดูมืดมน และแม้ว่าในขณะนี้จะมีการขุดเจาะน้ำมันกันมากเพราะราคาน้ำมันสูงจูงใจแต่สิ่งที่พบนั้นดูเหมือนว่าอย่างมากก็แค่ประคองไม่ให้การผลิตน้ำมันของโลกลดลงเท่านั้น ดังนั้น ถ้าคิดถึงการเติบโตของการใช้น้ำมันที่จะเพิ่มขึ้นเฉพาะจากจีนเพียงประเทศเดียว โอกาสที่น้ำมันจะมีเพียงพอให้ใช้ก็มีน้อยมาก ว่ากันว่าถ้าจะให้มีน้ำมันพอ เราคงต้องเจอบ่อน้ำมันขนาดเท่ากับของซาอุสัก 2- 3 ประเทศในช่วง 20-30 ปีข้างหน้า ซึ่งดูแล้วคงเป็นไปไม่ได้
“ผู้เชี่ยวชาญ” หลาย ๆ คนและในหลาย ๆ ประเทศที่เป็นผู้ผลิตน้ำมันต่างก็พูดว่า น้ำมันในโลกนั้นมีกำลังการผลิตเหลือเฟือ ราคาน้ำมันที่ขึ้นไปเป็นเพราะการเก็งกำไรของนักลงทุนหรือเฮดก์ฟันด์ในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ล่วงหน้า นี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าก็คงจะตอบได้ยาก แต่ประเด็นที่จะต้องคำนึงถึงก็คือ คนเหล่านั้น หลายคนมีผลประโยชน์ทับซ้อน อย่างเช่นในกลุ่มของโอเปกเอง ว่ากันว่าตัวเลขกำลังการผลิตหรือปริมาณน้ำมันสำรองของแต่ละประเทศนั้นไม่มีความโปร่งใสเลย หลายประเทศดูเหมือนจะพยายามบอกว่าตนเองมีสำรองน้ำมันมาก เหตุผลก็คือ เวลาจัดสรรโควตาการผลิตน้ำมันเขาจะจัดกันตามปริมาณสำรองที่แต่ละประเทศมี เพราะฉะนั้น แต่ละประเทศจึงมักบอกว่าตนเองมีน้ำมันมากกว่าความเป็นจริง เช่นเดียวกัน บริษัทน้ำมันขนาดใหญ่ที่มีหุ้นจดทะเบียนในตลาดก็มักจะพยายามบอกว่าตนเองมีสำรองน้ำมันมากเพื่อที่หุ้นของตนจะได้มีราคาสูง เหล่านี้ทำให้ตัวเลขน้ำมันสำรองของโลก “เพี้ยน” และไม่น่าเชื่อถือ แต่ถ้าดูข้อเท็จจริงของตัวเลขกำลังการผลิตที่ออกมา ดูเหมือนว่าสถานการณ์น้ำมันของโลกจะเป็นไปในแนวทางของพวกที่เชื่อทฤษฎี Peak Oil มากกว่า
ในฐานะของนักลงทุน เราคงต้องติดตามดูไปเรื่อย ๆ และตัดสินใจลงทุนด้วยความรู้และความเข้าใจในเรื่องนี้ ส่วนตัวผมเองนั้น คงยังไม่เชี่ยวชาญพอที่จะเสี่ยงกับสิ่งที่ตนเองมีความรู้น้อย แต่นี่ก็คงจะช่วยในการตัดสินใจเกี่ยวกับการลงทุนโดยรวมได้ เพราะน้ำมันหรือว่าที่จริงก็คือพลังงานนั้น มันเกี่ยวข้องกับชีวิตเราลึกซึ้งมาก นักลงทุนต้องรู้เกี่ยวกับน้ำมันทั้ง ๆ ที่เขาอาจจะไม่ได้ลงทุนในหุ้นน้ำมันเลย
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)